poniedziałek, 06 lipca 2009
Dzieje Apostolskie – roz.6
Dzieje Apostolskie – rozdział 6

Dz.Ap. 6:1-15
1. A w owym czasie, gdy liczba uczniów wzrastała, wszczęło się szemranie hellenistów przeciwko
żydom, ze zaniedbywano ich wdowy przy codziennym usługiwaniu.
2. Wtedy dwunastu, zwoławszy wszystkich uczniów, rzekło: Nie jest rzeczą słuszną, żebyśmy
zaniedbali słowo Boże, a usługiwali przy stołach.
3. Upatrzcie tedy, bracia, spośród siebie siedmiu mężów, cieszących się zaufaniem, pełnych Ducha
Świętego i mądrości, a ustanowimy ich, aby się zajęli tą sprawą;
4. My zaś pilnować będziemy modlitwy i służby Słowa.
5. I podobał się ten wniosek całemu zgromadzeniu, i wybrali Szczepana, męża pełnego wiary i Ducha
Świętego, i Filipa, i Prochora, i Nikanora, i Tymona, i Parmena, i Mikołaja, prozelitę z Antiochii;
6. Tych stawili przed apostołami, którzy pomodlili się i włożyli na nich ręce.
7. A Słowo Boże rosło i poczet uczniów w Jerozolimie bardzo się pomnażał, także znaczna liczba kapłanów przyjmowała wiarę.
8. A Szczepan, pełen łaski i mocy, czynił cuda i znaki wielkie wśród ludu.
9. Niektórzy zaś z synagogi, zwanej libertyńską, oraz z synagog Cyrenejczyków i Aleksandryjczyków,
a również z Cylicji i Azji, wystąpili, rozprawiając ze Szczepanem.
10. Lecz nie mogli sprostać mądrości i Duchowi, z którego natchnienia przemawiał.
11. Wtedy podstawili mężów, którzy utrzymywali: słyszeliśmy, jak mówił bluźniercze słowa przeciwko
Mojżeszowi i Bogu;
12. Tak podburzyli lud oraz starszych i uczonych w Piśmie, a powstawszy, porwali go i przywiedli przed Radę Najwyższą.
13. Podstawili też fałszywych świadków, którzy mówili: Ten człowiek nic przestaje mówić bluźnierstw
przeciwko temu miejscu świętemu i zakonowi:
14. Słyszeliśmy go bowiem, jak mówił, że ów Jezus Nazareński zburzy to miejsce i zmieni zwyczaje, jakie nam Mojżesz przekazał.
15. A gdy wszyscy, którzy zasiadali w Radzie Najwyższej, utkwili w nim wzrok, ujrzeli jego oblicze niby oblicze anielskie

Pytania do rozważenia:

1. Na czym polegał i z czego mógł wynikać problem opisany na początku
rozdziału? Skąd się bierze rasizm? (Dz.Ap.6.1)
2. Czy któraś ze służb kościoła jest ważniejsza niż inne? (Dz.Ap.6.2)
3. Dlaczego rozwiązywanie technicznych spraw wymaga posiadania zaufania
innych oraz bycia pełnych Ducha Świętego i mądrości? (Dz.Ap.6.3)
4. Co oznaczała modlitwa z włożeniem rąk? Czy powinno się to dziś
praktykować? (Dz.Ap.6.5-6)
5. Czy Szczepan miał zginął za usługiwanie „przy stole”? (Dz.Ap.6.8-14)
6. Dlaczego apostołowie nie chcieli jednocześnie usługiwać „przy stole”
natomiast Szczepan usługiwał jednocześnie „słowem” na ulicy?
(Dz.Ap.6.2,4,9-10)
7. Co było siłą Szczepana? (Dz.Ap.6.10,15)
Dzieje Apostolskie – roz.5
Dzieje Apostolskie – roz.5

Dz.Ap. 5:1-42
1. A pewien mąż, imieniem Ananiasz, ze swoją żoną Safirą, sprzedał posiadłość
2. I za wiedzą żony zachował dla siebie część pieniędzy, a resztę przyniósł i złożył u stóp apostołów.
3. I rzekł Piotr: Ananiaszu, czym to omotał szatan serce twoje, że okłamałeś Ducha Świętego i zachowałeś dla siebie część pieniędzy za rolę?
4. Czyż póki ją miałeś, nie była twoją, a gdy została sprzedana, czy nie mogłeś rozporządzać
pieniędzmi do woli? Cóż cię skłoniło do tego, żeś tę rzecz dopuścił do serca swego? Nie ludziom skłamałeś, lecz Bogu.
5. Ananiasz zaś, słysząc te słowa, upadł i wyzionął ducha. I wielki strach ogarnął wszystkich, którzy to słyszeli.
6. Młodsi zaś wstali, owinęli go, wynieśli i pogrzebali.
7. A po upływie około trzech godzin nadeszła i żona jego, nie wiedząc, co się stało.
8. I odezwał się do niej Piotr: Powiedz mi, czy za taką cenę sprzedaliście rolę? Ona zaś rzekła: Tak jest, za taką.
9. A Piotr do niej: Dlaczego zmówiliście się, by kusić Ducha Pańskiego? Oto nogi tych, którzy pogrzebali męża twego, są u drzwi i ciebie wyniosą.
10. I upadła zaraz u nóg jego, i wyzionęła ducha. A gdy młodzieńcy weszli, znaleźli ją martwą, wynieśli i pogrzebali obok jej męża.
11. I wielki strach ogarnął cały zbór i wszystkich, którzy to słyszeli.
12. A przez ręce apostołów działo się wśród ludu wiele znaków i cudów. I zgromadzali się wszyscy jednomyślnie w przysionku Salomonowym,
13. Z postronnych jednak nikt nie ośmielał się do nich przyłączać; ale lud miał ich w wielkim poważaniu.
14. Przybywało też coraz więcej wierzących w Pana, mnóstwo mężczyzn i kobiet,
15. Tak iż nawet na ulice wynoszono chorych i kładziono na noszach i łożach, aby przynajmniej cień przechodzącego Piotra mógł paść na którego z nich.
16. Również z okolicznych miast Jerozolimy schodziło się wielu przynosząc chorych i dręczonych przez duchy nieczyste i wszyscy oni zostali uzdrowieni.
17. Wtedy wystąpił arcykapłan i całe jego otoczenie, stronnictwo saduceuszów, napełnieni zazdrością,
18. Pojmali apostołów i wtrącili ich do więzienia publicznego.
19. Ale anioł Pański otworzył w nocy drzwi więzienia i wyprowadziwszy ich, rzekł:
20. Idźcie, a wystąpiwszy, głoście ludowi w świątyni wszystkie te słowa, które darzą życiem.
21. Usłyszawszy to, weszli z brzaskiem dnia do świątyni i nauczali. A gdy nadszedł arcykapłan i jego
otoczenie, zwołali Radę Najwyższą, to jest całą starszyznę synów Izraela, i posłali do więzienia, żeby ich przyprowadzono.
22. Lecz gdy słudzy poszli, nie znaleźli ich w więzieniu; zawrócili więc i oznajmili to,
23. Mówiąc: Więzienie znaleźliśmy zamknięte z całą starannością, a również strażników stojących
przed drzwiami, lecz gdy otworzyliśmy, nie znaleźliśmy wewnątrz nikogo.
24. A gdy dowódca straży świątynnej i arcykapłani usłyszeli te słowa, zachodzili w głowę, co się z nimi stać mogło.
25. Wtem nadszedł ktoś i doniósł im: Mężowie, których wtrąciliście do więzienia, znajdują się w świątyni i nauczają lud.
26. Wówczas dowódca straży poszedł ze sługami i przyprowadził ich bez użycia siły; obawiali się bowiem ludu, aby ich nie ukamienowano.
27. A gdy ich przywiedli, stawili ich przed Radą Najwyższą. I zapytał ich arcykapłan,
28. Mówiąc: Nakazaliśmy wam surowo, abyście w tym imieniu nie uczyli, a oto napełniliście nauką
waszą Jerozolimę i chcecie ściągnąć na nas krew tego człowieka.
29. Piotr zaś i apostołowie odpowiadając, rzekli: Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi.
30. Bóg ojców naszych wzbudził Jezusa, którego wy zgładziliście, zawiesiwszy na drzewie,
31. Tego wywyższył Bóg prawicą swoją jako Wodza i Zbawiciela, aby dać Izraelowi możność
upamiętania się i odpuszczenia grzechów.
32. A my jesteśmy świadkami tych rzeczy, a także Duch Święty, którego Bóg dał tym, którzy mu są posłuszni.
33. A gdy to usłyszeli, wpadli we wściekłość i chcieli ich zabić.
34. W Radzie Najwyższej powstał jednak pewien faryzeusz, imieniem Gamaliel, nauczyciel zakonu,
którego cały lud poważał, polecił usunąć na chwilę apostołów
35. I rzekł: Mężowie izraelscy, rozważcie dobrze, co z tymi ludźmi chcecie uczynić.
36. Albowiem nie tak dawno wystąpił Teudas, podając siebie za nie byle kogo, do którego przyłączyło
się około czterystu mężów; gdy on został zabity, wszyscy, którzy do niego przystali, rozproszyli się i zniknęli.
37. Po nim wystąpił w czasie spisu Juda Galilejczyk i pociągnął lud za sobą; ale i on zginął, a wszyscy, którzy do niego przystali, poszli w rozsypkę.
38. Toteż teraz, co się tyczy tej sprawy, powiadam wam: Odstąpcie od tych ludzi i zaniechajcie ich;
jeśli bowiem to postanowienie albo ta sprawa jest z ludzi, wniwecz się obróci;
39. Jeśli jednak jest z Boga, nie zdołacie ich zniszczyć, a przy tym mogłoby się okazać, że walczycie z Bogiem.
40. I usłuchali go, i przywoławszy apostołów, kazali ich wychłostać, zabronili im mówić w imieniu Jezusa i zwolnili ich.
41. A oni odchodzili sprzed oblicza Rady Najwyższej, radując się, że zostali uznani za godnych znosić zniewagę dla imienia jego.
42. Nie przestawali też codziennie w świątyni i po domach nauczać i zwiastować dobrą nowinę o Chrystusie Jezusie.

Pytania do rozważenia:


1. Czy wierzący mieli obowiązek sprzedawania wszystkiego co mieli i
przynoszenia wszystkich pieniędzy apostołom? (Dz.Ap.5.1-2)
2. Za co zostali ukarani Ananiasz i Safira?  (Dz.Ap.5.4-9)
3. Czy taki karzący wymiar cudownego działania jest niepokojący dla nas dziś?
4. Dlaczego wierzący zgromadzali się w Przysionku Salomona? (Był to portyk z
trzema rzędami kolumn w stylu korynckim, stanowiący najbardziej zewnętrzne otoczenie
świątyni od wschodu, od stromej doliny Cedronu. Otaczał on rozległy Dziedziniec Pogan,
pośrodku którego wznosiła się właściwa świątynia. Brama Piękna prowadziła z Dziedzińca
Pogan do świątyni, gdzie wstęp mieli tylko Izraelici.) (Dz.Ap.5.12-15)
5. Czego bali się uczeni w piśmie mówiąc: „chcecie ściągnąć na nas krew tego
człowieka?” (Dz.Ap.5.28)
6. Kto otrzymuje Ducha Świętego? (Dz.Ap.5.29-32)
7. Jak apostołowie wyrażali swoje posłuszeństwo wobec Boga? (Dz.Ap.5.25)
8. Za kogo podawali się i kim byli Teudas i Juda Galilejczyk? (Dz.Ap.5.35-39)
9. Co było dla apostołów powodem do radości? (Dz.Ap.5.41)
10. W jaki sposób apostołowie głosili dobrą nowinę? Jaki sposób jest najlepszy
dzisiaj? (Dz.Ap.5.42)
Dzieje Apostolskie – roz.4
Dzieje Apostolskie – rozdział 4

Dz.Ap. 4:1-37
1. A gdy oni mówili do ludu, przystąpili do nich kapłani i dowódca straży świątynnej oraz saduceusze,
2. Oburzeni, iż nauczają lud i zwiastują zmartwychwstanie w Jezusie;
3. Ujęli ich więc i wtrącili do więzienia aż do następnego dnia; był już bowiem wieczór.
4. Wielu zaś z tych, którzy słyszeli tę mowę, uwierzyło, a liczba mężów wzrosła do około pięciu tysięcy.
5. A następnego dnia zebrali się w Jerozolimie ich przełożeni i starsi, i uczeni w Piśmie
6. Oraz Annasz, arcykapłan, i Kaifasz, i Jan, i Aleksander, i wszyscy, ilu ich było z rodu arcykapłańskiego.
7. I postawiwszy ich pośrodku, pytali się: Jaką mocą albo w czyim imieniu to uczyniliście?
8. Wtedy Piotr, pełen Ducha Świętego, rzekł do nich: Przełożeni ludu i starsi!
9. Jeżeli my dziś jesteśmy przesłuchiwani z powodu dobrodziejstwa wyświadczonego człowiekowi
choremu, dzięki czemu został on uzdrowiony,
10. To niech wam wszystkim i całemu ludowi izraelskiemu wiadome będzie, że stało się to w imieniu
Jezusa Chrystusa Nazareńskiego, którego wy ukrzyżowaliście, którego Bóg wzbudził z martwych;
dzięki niemu ten oto stoi zdrów przed wami.
11. On to jest owym kamieniem odrzuconym przez was, budujących, On stał się kamieniem węgielnym.
12. I nie ma w nikim innym zbawienia; albowiem nie ma żadnego innego imienia pod niebem, danego
ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni.
13. A widząc odwagę Piotra i Jana i wiedząc, że to ludzie nieuczeni i prości, dziwili się; poznali ich też, że byli z Jezusem;
14. Patrząc zaś na człowieka uzdrowionego, który stał z nimi, nie wiedzieli co odpowiedzieć.
15. Kazali im tedy opuścić Radę Najwyższą i naradzali się między sobą,
16. Mówiąc: Cóż poczniemy z tymi ludźmi? Wiadomo przecież wszystkim mieszkańcom Jerozolimy,
że dokonali oczywistego cudu, i nie możemy temu zaprzeczyć;
17. Lecz aby się to między ludem jeszcze bardziej nie rozeszło, zagroźmy im, aby w tym imieniu więcej do nikogo z ludzi nie mówili.
18. I przywoławszy ich, nakazali im, aby w ogóle nie mówili ani nie nauczali w imieniu Jezusa.
19. Lecz Piotr i Jan odpowiedzieli im i rzekli: Czy słuszna to rzecz w obliczu Boga raczej was słuchać
aniżeli Boga, sami osądźcie;
20. My bowiem nie możemy nie mówić o tym, co widzieliśmy i słyszeliśmy.
21. A oni zagrozili im ponownie i zwolnili ich, nie znajdując nic, za co by ich ukarać, a to ze względu na
lud; wszyscy bowiem wysławiali Boga za to, co się stało;
22. Bo człowiek, na którym dokonał się ten cud uzdrowienia, miał ponad czterdzieści lat.
23. A gdy zostali zwolnieni, przyszli do swoich i opowiedzieli wszystko, co do nich mówili arcykapłani i starsi.
24. Ci zaś, gdy to usłyszeli, podnieśli jednomyślnie głos do Boga i rzekli: Panie, Ty, któryś stworzył
niebo i ziemię, i morze, i wszystko, co w nich jest,
25. Któryś powiedział przez Ducha Świętego ustami ojca naszego Dawida, sługi twego: Czemu wzburzyły się narody, A ludy myślały o próżnych rzeczach?
26. Powstali królowie ziemscy i ksiąŜęta zebrali się społem przeciw Panu i przeciw Chrystusowi jego.
27. Zgromadzili się bowiem istotnie w tym mieście przeciwko świętemu Synowi twemu, Jezusowi,
którego namaściłeś, Herod i Poncjusz Piłat z poganami i plemionami izraelskimi,
28. Aby uczynić wszystko, co twoja ręka i twój wyrok przedtem ustaliły, żeby się stało.
29. A teraz, Panie, spójrz na pogróŜki ich i dozwól sługom twoim, aby głosili z całą odwagą Słowo twoje,
30. Gdy Ty wyciągasz rękę, aby uzdrawiać i aby się działy znaki i cuda przez imię świętego Syna twego, Jezusa.
31. A gdy skończyli modlitwę, zatrzęsło się miejsce, na którym byli zebrani, i napełnieni zostali
wszyscy Duchem Świętym, i głosili z odwagą Słowo Boże.
32. A u tych wszystkich wierzących było jedno serce i jedna dusza i nikt z nich nie nazywał swoim tego, co posiadał, ale wszystko mieli wspólne.
33. Apostołowie zaś składali z wielką mocą świadectwo o zmartwychwstaniu Pana Jezusa, a wielka łaska spoczywała na nich wszystkich.
34. Nie było też między nimi nikogo, który by cierpiał niedostatek, ci bowiem, którzy posiadali ziemię
albo domy, sprzedając je, przynosili pieniądze uzyskane ze sprzedaży
35. I kładli u stóp apostołów; i wydzielano każdemu, ile komu było potrzeba.
36. I tak, Józef, nazwany przez apostołów Barnabą, co się wykłada Syn Pocieszenia, lewita, rodem z Cypru,
37. Sprzedał rolę, którą posiadał, przyniósł pieniądze i złożył u stóp apostołów.

Pytania do rozważenia:

1. Czy wykształcenie i studia teologiczne mogą zastąpić moc Ducha Świętego?
(Dz.Ap. 4:13)
2. Czy są one potrzebne?
3. Czy dziś mamy coś „pokazowego” czemu ludzie nie mogą zaprzeczyć?
(Dz.Ap. 4:16)
4. Czy dzisiaj coś zmieniło się jeśli chodzi o głoszenie słowa? (Dz.Ap. 4:19)
5. O co prosili uczniowie w modlitwie i w jaki sposób ta modlitwa została
wysłuchana? (Dz.Ap. 4:29-31)
6. Czy dzisiaj możemy prosić Boga aby napełniał nas swoim Duchem? JeŜeli tak to po co?
eplEsthEsan (forma podstawowa: pletho ): napełniać, wypełniać do końca. W zasadzie tyko Łukasz
używa tego słowa w N.T. w swojej Ewangelii i Dziejach Ap. (Łk. 1:23, Łk. 2:6, Łk. 2:21, Łk. 2:22, Łk.
4:28, Łk. 5:26, Łk. 6:11, Dz.Ap. 2:4, Dz.Ap. 3:10, Dz.Ap. 4:31, Dz.Ap. 5:17, Dz.Ap. 13:45) w odniesieniu do różnych rzeczy (Ducha Św., złości, gniewu, szaleństwa). W tym sensie moŜna tłumaczyć to słowo jako: „być pod wpływem”
Dzieje Apostolskie – roz.3
Dzieje Apostolskie – rozdział 3

Dz.Ap. 3:1-26
1. A Piotr i Jan wstępowali do świątyni w godzinie modlitwy, o dziewiątej.
2. I niesiono pewnego męża, chromego od urodzenia, którego sadzano codziennie przy bramie
świątyni, zwanej Piękną, aby prosił wchodzących do świątyni o jałmużnę;
3. Ten, ujrzawszy Piotra i Jana, gdy mieli wejść do świątyni, prosił o jałmużnę.
4. A Piotr wraz z Janem, wpatrzywszy się uważnie w niego rzekł: Spójrz na nas.
5. On zaś spojrzał na nich uważnie, spodziewając się, że od nich coś otrzyma.
6. I rzekł Piotr: Srebra i złota nie mam, lecz co mam, to ci daję: W imieniu Jezusa Chrystusa Nazareńskiego, chodź!
7. I ująwszy go za prawą rękę, podniósł go; natychmiast też wzmocniły się nogi jego i kostki,
8. I zerwawszy się, stanął i chodził, i wszedł z nimi do świątyni, przechadzając się i podskakując, i chwaląc Boga.
9. A cały lud widział go, jak chodził i chwalił Boga;
10. Poznali bowiem, że to był ten, który dla jałmużny siadywał przy Bramie Pięknej świątyni; i ogarnęło
ich zdumienie i oszołomienie z powodu tego, co mu się przydarzyło.
11. A gdy się on trzymał Piotra i Jana, zbiegł się do nich cały lud zdumiony do przysionka, zwanego Salomonowym.
12. Ujrzawszy to Piotr, odezwał się do ludu: Mężowie izraelscy, dlaczego się temu dziwicie i dlaczego się nam tak uważnie przypatrujecie, jakbyśmy to własną mocą albo pobożnością sprawili, że on chodzi?
13. Bóg Abrahama i Izaaka i Jakuba, Bóg ojców naszych, uwielbił Syna swego, Jezusa, którego wy wydaliście i zaparliście się przed Piłatem, który uważał, że należało go wypuścić na wolność;
14. Wy jednak zaparliście się Świętego i Sprawiedliwego, i prosiliście o ułaskawienie wam mordercy.
15. I zabiliście Sprawcę życia, którego Bóg wzbudził z martwych, czego my świadkami jesteśmy.
16. Przez wiarę w imię jego wzmocniło jego imię tego, którego widzicie i znacie, wiara zaś przez niego
wzbudzona dała mu zupełne zdrowie na oczach was wszystkich
17. A teraz, bracia, wiem, że w nieświadomości działaliście, jak i wasi przełożeni;
18. Bóg zaś wypełnił w ten sposób to, co zapowiedział przez usta wszystkich proroków, że jego Chrystus cierpieć będzie.
19. Przeto upamiętajcie i nawróćcie się, aby były zgładzone grzechy wasze,
20. Aby nadeszły od Pana czasy ochłody i aby posłał przeznaczonego dla was Chrystusa Jezusa,
21. Którego musi przyjąć niebo aż do czasu odnowienia wszechrzeczy, o czym od wieków mówił Bóg
przez usta świętych proroków swoich.
22. Wszak Mojżesz powiedział: Proroka, jak ja, spośród braci waszych wzbudzi wam Pan, Bóg; jego
słuchać będziecie we wszystkim, cokolwiek do was mówić będzie.
23. I stanie się, ze każdy, kto by nie słuchał owego proroka, z ludu wytępiony będzie.
24. I wszyscy prorocy, począwszy od Samuela, którzy kolejno mówili, zapowiadali te dni.
25. Wy jesteście synami proroków i przymierza, które zawarł Bóg z ojcami waszymi, gdy mówił do
Abrahama: A w potomstwie twoim błogosławione będą wszystkie narody ziemi.
26. Wam to Bóg najpierw, wzbudziwszy Syna swego, posłał go, aby wam błogosławił, odwracając każdego z was od złości waszych.

Pytania do rozważenia:

1. Kto dokonał cudu uzdrowienia?
2. Co było warunkiem zadziałania cudu w tym przypadku? (brzmienie w 16 w Biblii
Tysiąclecia „I przez wiarę w Jego imię temu człowiekowi, którego widzicie i którego znacie, imię to
przywróciło siły. Wiara /wzbudzona/ przez niego dała mu tę pełnię sił, którą wszyscy widzicie.”)
3. Czy Ewangelia głoszona była w duchu łagodności?
4. Czy Piotr oskarżał zebranych i dlaczego?
5. Czy my mamy prawo dzisiaj sprawiać, by nasi słuchacze czuli się
niekomfortowo?
6. Co trzeba zrobić aby puścić w niebyt nasze grzechy?
7. Jaka jest róŜnica pomiędzy tymi warunkami?
Dzieje Apostolskie - roz.2
Dzieje Apostolskie – rozdział 2

Dz.Ap. 2:1-47
1. A gdy nadszedł dzień Zielonych Świąt, byli wszyscy razem na jednym miejscu.
2. I powstał nagle z nieba szum, jakby wiejącego gwałtownego wiatru, i napełnił cały dom, gdzie
siedzieli.
3. I ukazały się im języki jakby z ognia, które się rozdzieliły i usiadły na każdym z nich
4. I napełnieni zostali wszyscy Duchem Świętym, i zaczęli mówić innymi językami, tak jak im Duch poddawał.
5. A przebywali w Jerozolimie żydzi, mężowie nabożni, spośród wszystkich ludów, jakie są pod niebem;
6. Gdy więc powstał ten szum, zgromadził się tłum i zatrwożył się, bo każdy słyszał ich mówiących w swoim języku.
7. I zdumieli się, i dziwili, mówiąc: Czyż oto wszyscy ci, którzy mówią, nie są Galilejczykami?
8. Jakże więc to jest, ze słyszymy, każdy z nas, swój własny język, w którym urodziliśmy się?
9. Partowie i Medowie, i Elamici, i mieszkańcy Mezopotamii, Judei i Kapadocji, Pontu i Azji,
10. Frygii i Pamfilii, Egiptu i części Libii, położonej obok Cyreny, i przychodnie rzymscy,
11. Zarówno żydzi jak prozelici, Kreteńczycy i Arabowie - słyszymy ich, jak w naszych językach głoszą wielkie dzieła Boże.
12. Zdumieli się wtedy wszyscy i będąc w niepewności, mówili jeden do drugiego: Cóż to może znaczyć?
13. Inni zaś drwiąc, mówili: Młodym winem się upili.
14. Na to powstał Piotr wraz z jedenastoma, podniósł swój głos i przemówił do nich: Mężowie judzcy i
wy wszyscy, którzy mieszkacie w Jerozolimie! Niechże wam to będzie wiadome, dajcie tez posłuch słowom moim.
15. Albowiem ludzie ci nie są pijani, jak mniemacie, gdyż jest dopiero trzecia godzina dnia,
16. Ale tutaj jest to, co było zapowiedziane przez proroka Joela:
17. I stanie się w ostateczne dni, mówi Pan, że wyleję Ducha mego na wszelkie ciało I prorokować
będą synowie wasi i córki wasze, I młodzieńcy wasi widzenia mieć będą, A starcy wasi śnić będą sny;
18. Nawet i na sługi moje i służebnice moje Wyleję w owych dniach Ducha mego I prorokować będą.
19. I uczynię cuda w górze na niebie, I znaki na dole na ziemi, Krew i ogień, i kłęby dymu.
20. Słońce przemieni się w ciemność, A księżyc w krew, Zanim przyjdzie dzień Pański wielki i wspaniały.
21. Wszakże każdy, kto będzie wzywał imienia Pańskiego, zbawiony będzie.
22. Mężowie izraelscy! Posłuchajcie tych słów: Jezusa Nazareńskiego, męża, którego Bóg wśród was
uwierzytelnił przez czyny niezwykłe, cuda i znaki, jakie Bóg przez niego między wami uczynił, jak to sami wiecie,
23. Gdy według powziętego z góry Bożego postanowienia i planu został wydany, tego wyście rękami bezbożnych ukrzyżowali i zabili;
24. Ale Bóg go wzbudził, rozwiązawszy więzy śmierci, gdyż było rzeczą niemożliwą, aby przez nią był pokonany.
25. Dawid bowiem mówi o nim: Miałem Pana zawsze przed oczami mymi, Gdyż jest po prawicy mojej, abym się nie zachwiał.
26. Przeto rozweseliło się serce moje i rozradował się język mój, A nadto i ciało moje spoczywać będzie w nadziei,
27. Bo nie zostawisz duszy mojej w otchłani I nie dopuścisz, by święty twój oglądał skażenie.
28. Dałeś mi poznać drogi żywota, Napełnisz mnie błogością przez obecność twoją
29. Mężowie bracia, wolno mi otwarcie mówić do was o patriarsze Dawidzie, że umarł i został
pogrzebany, a jego grób jest u nas aż po dzień dzisiejszy.
30. Będąc jednak prorokiem i wiedząc, że mu Bóg zaręczył przysięgą, iż jego cielesny potomek zasiądzie na tronie jego,
31. Mówił, przewidziawszy to, o zmartwychwstaniu Chrystusa, że nie pozostanie w otchłani ani ciało
jego nie ujrzy skażenia.
32. Tego to Jezusa wzbudził Bóg, czego my wszyscy świadkami jesteśmy;
33. Wywyższony tedy prawicą Bożą i otrzymawszy od Ojca obietnicę Ducha Świętego, sprawił to, co wy teraz widzicie i słyszycie.
34. Albowiem nie Dawid wstąpił do nieba, powiada bowiem sam: Rzekł Pan Panu memu: Siądź po prawicy mojej,
35. Aż położę nieprzyjaciół twych Podnóżkiem stóp twoich.
36. Niechże tedy wie z pewnością cały dom Izraela, że i Panem i Chrystusem uczynił go Bóg, tego Jezusa, którego wy ukrzyżowaliście.
37. A gdy to usłyszeli, byli poruszeni do głębi i rzekli do Piotra i pozostałych apostołów: Co znamy czynić, mężowie bracia?
38. A Piotr do nich: Upamiętajcie się i niechaj się każdy z was da ochrzcić w imię Jezusa Chrystusa na
odpuszczenie grzechów waszych, a otrzymacie dar Ducha Świętego.
39. Obietnica ta bowiem odnosi się do was i do dzieci waszych oraz do wszystkich, którzy są z dala, ilu ich Pan, Bóg nasz, powoła.
40. Wielu też innymi słowy składał świadectwo i napominał ich, mówiąc: Ratujcie się spośród tego pokolenia przewrotnego.
41. Ci więc, którzy przyjęli słowo jego, zostali ochrzczeni i pozyskanych zostało owego dnia około trzech tysięcy dusz.
42. I trwali w nauce apostolskiej i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach.
43. A dusze wszystkich ogarnięte były bojaźnią, albowiem za sprawą apostołów działo się wiele cudów i znaków.
44. Wszyscy zaś, którzy uwierzyli, byli razem i mieli wszystko wspólne,
45. I sprzedawali posiadłości i mienie, i rozdzielali je wszystkim, jak komu było potrzeba.
46. Codziennie też jednomyślnie uczęszczali do świątyni, a łamiąc chleb po domach, przyjmowali
pokarm z weselem i w prostocie serca,
47. Chwaląc Boga i ciesząc się przychylnością całego ludu. Pan zaś codziennie pomnażał liczbę tych,
którzy mieli być zbawieni.

Pytania do rozważenia:

1. Jak objawił się Duch Święty? (Dz.Ap. 2:1-12)
2. Jaki był cel każdego z tych objawów Ducha Świetego? (Dz.Ap. 2:1-12)
3. Czy powstały szum ma coś wspólnego z wersetem (Jan.3:8 Wiatr wieje, dokąd
chce, i szum jego słyszysz, ale nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd idzie; tak jest z każdym, kto się narodził z Ducha.)
4. Czy dzisiaj ludzie nawróceni powinni doświadczać szumu i mówienia
językami?
5. O czym mówił prorok Joel w rozdziale 3 i dlaczego Piotr go przytoczył (Dz.Ap.2:17-23)?
6. Czy wszystkie te rzeczy już się spełniły?
7. O czym mówi Dawid w Psalmie 16 i dlaczego Piotr go przytoczył (Dz.Ap. 2:25-32)?
8. Kto jest ostatecznym sprawcą powstałego szumu Duch Święty czy Jezus?
(Dz.Ap. 2:33)
9. Co trzeba czynić aby być zbawionym (Dz.Ap. 2:37-41)?.
10. Czy werset (Dz.Ap. 2:39) namawia do chrzczenia dzieci?
11. Czym zajmował się pierwszy kościół (Dz.Ap. 2:42-47)?
12. Które z tych rzeczy powinniśmy dziś praktykować?
wtorek, 23 czerwca 2009
Dzieje Apostolskie - roz.1

Dzieje Apostolskie - rozdział 1


Dz.Ap. 1:1-26
1. Pierwszą księgę, Teofilu, napisałem o tym wszystkim, co Jezus czynił i czego nauczał od początku
2. Aż do dnia, gdy udzieliwszy przez Ducha Świętego poleceń apostołom, których wybrał, wzięty został w górę;
3. Im też po swojej męce objawił się jako żyjący i dał liczne tego dowody, ukazując się im przez czterdzieści dni i mówiąc o Królestwie Bożym.
4. A spożywając z nimi posiłek, nakazał im: Nie oddalajcie się z Jerozolimy, lecz oczekujcie obietnicy Ojca, o której słyszeliście ode mnie;
5. Jan bowiem chrzcił wodą, ale wy po niewielu dniach będziecie ochrzczeni Duchem Świętym.
6. Gdy oni tedy się zeszli, pytali go, mówiąc: Panie, czy w tym czasie odbudujesz królestwo Izraelowi?
7. Rzekł do nich: Nie wasza to rzecz znać czasy i chwile, które Ojciec w mocy swojej ustanowił,
8. Ale weźmiecie moc Ducha Świętego, kiedy zstąpi na was, i będziecie mi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi.
9. I gdy to powiedział, a oni patrzyli, został uniesiony w górę i obłok wziął go sprzed ich oczu.
10. I gdy tak patrzyli uważnie, jak On się oddalał ku niebu, oto dwaj mężowie w białych szatach stanęli przy nich
11. I rzekli: Mężowie galilejscy, czemu stoicie, patrząc w niebo? Ten Jezus, który od was został wzięty w górę do nieba, tak przyjdzie, jak go widzieliście idącego do nieba.
12. Wtedy powrócili do Jerozolimy z Góry, zwanej Oliwną, która leży w pobliżu Jerozolimy w odległości drogi na jeden sabat.
13. A gdy tam przybyli, udali się na piętro, gdzie się zatrzymali Piotr i Jan, i Jakub, i Andrzej, Filip i Tomasz, Bartłomiej i Mateusz, Jakub Alfeuszowy i Szymon Zelota, i Juda Jakubowy.
14. Ci wszyscy trwali jednomyślnie w modlitwie wraz z niewiastami i z Marią, matką Jezusa, i z braćmi jego.
15. A w owych dniach stanął Piotr wśród braci - a było tam zebrane grono około stu dwudziestu osób i rzekł:
16. Mężowie bracia! Musiało się wypełnić Pismo, w którym Duch Święty przepowiedział przez usta Dawida o Judaszu, który stał się przywódcą tych, co pojmali Jezusa;
17. Bo został on zaliczony do naszego grona i miał udział w tej służbie.
18. On to za otrzymaną zapłatę za nieprawość nabył pole, a upadłszy, pękł na dwoje i wypłynęły wszystkie wnętrzności jego.
19. I stało się to wiadome wszystkim mieszkańcom Jerozolimy, tak że nazwano owo pole w ich własnym języku Akeldama, to jest Pole Krwi.
20. Napisano bowiem w księdze Psalmów: Niech siedziba jego stanie się pusta I niech nikt nie mieszka w niej oraz: A urząd jego niech weźmie inny.
21. Trzeba więc, aby jeden z tych mężów, którzy chodzili z nami przez cały czas, kiedy Pan Jezus przebywał między nami,
22. Począwszy od chrztu Jana, aż do dnia, w którym od nas został wzięty w górę, stał się wraz z nami świadkiem jego zmartwychwstania.
23. I wskazali dwóch: Józefa, zwanego Barnabą, którego też nazywano Justem, i Macieja.
24. Potem modlili się tymi słowy: Ty Panie, który znasz serca wszystkich, wskaż z tych dwóch jednego, którego obrałeś,
25. Aby zajął miejsce w tej służbie i w posłannictwie, któremu sprzeniewierzył się Judasz, aby pójść na miejsce swoje.
26. I dali im losy; a los padł na Macieja, i został dołączony do grona jedenastu apostołów.

Pytania:

1.Jaki okres obejmuje księga i czego dotyczy?
  Obejmują okres około 30 lat
  (od narodzin kościoła do uwięzienia Pawła w Rzymie.)
  Opisują głównie dzieje apostoła Piotra i Pawła,
  ale tak naprawdę dotyczą działania
  Ducha Świętego.
  Opisują przekroczenie przez kościół narodowych granic Izraela

2.Kto był autorem Dziejów Apostolskich?
   Łukasz: drogi przyjaciel i lekarz Pawła - Jedyny autor
   Nowego testamentu niebędący żydem.
   Pochodził z Antiochii lub Filippi.
   Sam uczestniczył w wielu opisywanych przez siebie wydarzeniach.

3.W jakim celu Dzieje Apostolskie zostały napisane?
   Aby zapoznać Teofila z faktami dotyczącymi chrześcijaństwa.
   Kładł nacisk na opisywanie głoszenia Dobrej Nowiny poganom,
   którzy chętnie jej słuchali w odróżnieniu od żydów.
   Wyjaśniał też podłoże niepokojów i zamieszek
   towarzyszących temu (szemranie żydów lub podejrzane interesy).
   Często opisuje jak władze rzymskie oczyszczały
   chrześcijan i chroniły ich przed atakami tłumu.

4.Kiedy powstała ta księga?
   Po 70 roku naszej ery, bo korzysta z Ew. Marka (65 r.n.e.-70 r.n.e.)
   i zawiera aluzje do szczegółów oblężenia Jerozolimy (70 r.n.e.).
   Jednak świadomie została zakończona w czasach wcześniejszych.

Pytania do rozważenia:

1. Dlaczego uczniowie byli zgromadzeni w jednym miejscu?
2. Czy my dzisiaj powinniśmy być zgromadzeni w jednym miejscu?
3. Czy uczniowie mieli właściwe oczekiwania?
4. Jakie oczekiwania w stosunku do doczesnego życia powinni mieć
chrześcijanie?
5. Jaki miał być cel zesłania Ducha Świętego?
6. Czy Ten cel został już dzisiaj osiągnięty?
7. Co oznacza termin jednomyślna modlitwa?
8. Czy wybór nowego apostoła był wyłącznie losowy?
9. Czy my dzisiaj możemy używać losowych wyborów?
10. Czy zgromadzenie 120 osób „na piętrze” można nazwać pierwszym
     kościołem?
11. Kto wchodził w jego skład?
12. Jakie jego cechy miały zapewnić lub już zapewniały mu siłę rozwoju?